(text from Eleftherotypia and Apogevmatini, 17 September 1985)

Στόχος αυτού του κειμένου είναι η καταγγελία των συνεχών υπαναχωρήσεων από τη μεριά των συντρόφων της Ε.Ο.17 Νοέμβρη, πάνω στήν εκφρασμένη επιθυμία μας, νά αναλάβουμε αποκλειστικά τά χτυπήματα στο χώρο του Τύπου. Νομίζουμε, ότι η επιτυχής σε γενικές γραμμές, έκβαση της επιχείρησης έκτέλεσης του Αθανασιάδη, μας έδινε αυτό το δικαίωμα, όπως και η εδραιωμένη πεποίθηση μας, ότι το στυλ αυτής της εκτέλεσης θα μπορούσε άνετα νά επαναληφθεί και στήν περίπτωοη του έκδοτη της Απογευματινής, με τη μόνη ορατή από πρίν αλλαγή, την αλλαγή του τόπου εκτέλεσης από το γραφείο στο σπίτι. Η αλλαγή αύτη είναι νομίζουμε επιβεβλημένη, λόγω των πρόσθετων μέτρων φρούρησης που έχουν ληφθεί στις εφημερίδες. Πρόσθετο στοιχείο, η ευκολία με την οποία πραγματοποιήσαμε πρό καιρού τη διάρρηξη στή σπίτι του Μ. [σ. Μομφεράτος], όπου δεν διαπιστώσαμε την ύπαρξη οπλισμού που θα μπορούσε νά χρησιμοποιηθεί αμυντικά από τον Μ., ή την οίκογένειά του. Εξάλλου, η πρόσφατη εκτέλεση του Γερμανού μάνατζερ Ζίμερμαν, αποτέλει κατά τη γνώμη μας ενα επαρκές μοντέλο, άν και είμαστε βέβαιοι ότι για τους συντρόφους της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη, θα περιέχει άφθονα στοιχεία ερασιτεχνισμού. δεν ξεχνάμε, άλλωστε, την κριτική που μας ασκήθηκε, όσον άφορα το έπιχειρησιακό σκέλος της εκτέλεσης του Α. Ιδιαίτερα πάνω στά χρονικά περιθώρια, που υποτίθεται ότι αφήσαμε να αντιδράσουν οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι στο κτίριο της Βραδύνης. Φυσικά, άν είχαμε τίς δυνατότητες, θα προτιμούσαμε και εμείς το εν κινήσει χτύπημα, χωρίς βέβαια νά τό θεωρούμε και σαν πανάκεια, που προφυλάσσει από κάθε κίνδυνο, ιδίως στην περίπτωση που το βασικό μεταφορικό μέσο της εκτέλεσης είναι μοτοσυκλέττα (περίπτωση δηλαδή Τσάντες - Τζάντ) που αφήνει ιδιαίτερα εκτεθειμένους τους επιβαίνοντες συντρόφους, έστω και άν στις ενέργειες της «17 Ν.», η μηχανή συνοδεύεται πάντοτε από αυτοκίνητο ασφαλείας, Το πραγματικό εμπόδιο ωστόσο, πάνω στο όποιο προσκρούσαμε, ήταν η έλλειψη δυνατοτήτων απόκρυψής των απαλλοτριωμένων αύτοκινητων στο απαραίτητο διάστημα από την απαλλοτρίωση, μέχρι την εκτέλεση. Πρό καιρού, όταν είχαμε προχωρήσει, στο τελικό στάδιο της εκτέλεσης του έκδοτη Α., και προχωρήσαμε στις «σχετικές απαλλοτριώσεις, δύο αυτοκινήτων," ο σ. Π. [σ. Μιχάλης. Πρέκας?], στον όποιο καταφύγαμε στήν ανάγκη, πρόβαλε το αστείο επιχείρημα, για νά δικαιολογήσει ακριβώς την αρνησή του, ότι «γι αυτές τίς δουλειές χρειάζονται Φίατ». και μόνο η πρόταξη αυτού του επιχειρήματος, δείχνει την προέλευση των πιέσεων που ασκήθηκαν στο σ. Π. και σε άλλους συντρόφους. για νά πάψει νά υφίσταται κάθε σχέση συνεργασίας μαζί μας, τουλάχιστον πάνω σε επιχειρήσεις εκτέλεσης, που η «Ε.Ο. 17 Ν.» τις θεωρεί μονοπώλιο της. Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε τη μανιακή προσήλωση στα επιχειρησιακά πλεονεκτήματα του Φίατ 128, που έχουν ακριβώς εκείνοι, οι σύντροφοι που έχουν ζήσει για μεγάλο διάστημα στήν Ιταλία και έχουν αναγάγει σε απαρέγκλιτο μοντέλο τίς εκτελέσεις των «Ε.Τ.» [σ. Ερυθρές Ταξιαρχίες]. Ηδη μάλιστα πληροφορηθήκαμε, ότι έχει άπαλλοτριωθεί ένα τουλάχιστον Φίατ και η σχετική καθυστέρηση της κλοπής των πινακίδων και της εκτέλεσης, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στους φόβους ορισμένων συντρόφων, μέσα στά πλαίσια της «Ε.Ο. 17 Ν.», ότι ενδέχεται νά συμπέσει και το νέο χτύπημα (όπως και το προηγούμενο του Τσάντες), με κάποια όξυνση του Εθνικού ζητήματος (έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, προκλήσεις στον Έβρο, Κυπριακό). Είναι νωπή άλλωστε η ανάμνηση των διενέξεων που προκλήθηκαν, μέσα στο πλαίσιο της «Ε.Ο. 17Ν.», από το χρόνο που τελικά επελέγη για την έκτελεση Τσάντες, την ημέρα ακριβώς της ανακήρυξης του Κράτους του Ντεκτάς, πράγμα που έδωσε λαβή σε πρακτορολογίες, ή στήν καλλίτερη περίπτωση οδήγησε στο θάψιμο της επιχείρησης στον Τύπο.

 

Γίνεται, επίσης, όπως πρόσφατα πληροφορηθήκαμε, ακόμη χρήση της κριτικής που μας ασκήθηκε από τους συντρόφους της «Ε.Ο.17 Ν» πάνω στο ζήτημα του τραυματισμού του Κολομπίνη. Ισως αυτοί οι ηθικοί ενδοιασμοί τους να είχαν κάποια ισχύ και αληθοφάνεια, αν προβάλλονταν την εποχή της εκτέλεσης του Γουέλς, αλλά από τότε έχουν μεσολαβήσει οι εκτελέσεις των Πέτρου - Βελούτσου. Και ποια είναι η διαφορά, που προκύπτει από τη σύγκριση αυτών των δυο και του Κολομπίνη ή προκύπτει αυτόματα από την επίκληση της ιδιότητος του «Γορίλα», που τους αποδίδε» η «Ε.Ο.17». Βέβαια, εμείς και στις δύο περιπτώσεις κατανοούμε τις ανάγκες ασφάλειας, που είχαν οι σύντροφοι εκτελεστές, όχι βέβαια για την πραγματική τους αναγνώριση, πράγμα μάλλον αδύνατο, για «ακάρφωτα» άτομα, αλλά για το στήσιμο, με βάση τις καταθέσεις των Πέτρου - Βελούτσου - Κολομπίνη, κάποιας σκευωρίας ενάντια σε συντρόφους που δουλεύουν στα μαζικά κινήματα

Επειδή πάντως, όπως αντιλαμβανόμαστε, η κριτική της «Ε.Ο.17Ν.» για το πρόβλημα που προέκυψε από την ξαφνική αντίσταση του Κολομπίνη, δεν είχε κατά βάση ηθικές αφετηρίες αλλά και εκεί το βάρος ρίχνοντας (όπως και με το μανιφέστο κριτικής των εμπρησμών στα πολυκαταστήματα, όπου κριτίκαραν το χτύπημα στην Αεγκε, σαν μοντέλο για όλες τις ανάλογες πολιτικές ενεργειες), στην επιχειρησιακή ανεπάρκεια, που δεν αποκλείει την εμφάνιση κάποιου απροβλέπτου επικίνδυνου παράγοντα, καλούμε τους συντρόφους της «Ε.Ο.17 Ν» να παρουν επιτέλους ξεκάθαρη θέση. Ποια είναι η πραγματική τους αντίλήψη; Αυτή ηου διαφαίνεται από τις «προς τα μέσα» κριτικές τους, που προβάλλουν σαν υπόδειγμα το δικό τους επαγγελματισμό, ή οι προς έξω αναφορές (όπως η πρόσφατη με το γράμμα τους προς το «Ποντίκι», όπου αρνούμενοι τον επαγγελματισμό, μιλάνε «για λαϊκούς αγωνιστές που μπορούν να χτυπήσουν με απλά μέσα, χωρίς να είναι εκτελεστές.

Στο κείμενο αυτό, έγινε επίκληση από τους συντρόφους της «Ε.Ο. 17 Ν» στις μεταξύ μας επαφές, για νά υποστηριχθεί, ότι για την «εκτέλεση του Μ, είναι ήδη δεσμευμένοι, αφού ήδη εκεί μέσα αναφέρονται άπειλητικα στην «Απογευματινή». Ισως ο λόγος αυτός νά ήταν υπερβολικά υπαινικτικός, για νά μην καταλάβει κανείς, ούτε το ίδιο το «Ποντίκι», ούτε η «Απογευματινή», την απειλή, ούτε και ο ίδιος ο έκδοτης της ώστε νά πάρει πρόσθετα μέτρα.

Γενικώτερα έμείς, πίσω από όλα αυτά βρίσκουμε την απροθυμία της «Ε.Ο. 17 Ν.» νά αφήσει άλλους πυρήνες νά ασκηθούν σε εκτελέσεις, πάνω σε αυτό δηλαδή, που η ίδια θεωρεί αποκλειστικό της προνόμιο. Ακόμη και οι παλιές κοινές διαδικασίες εκπαίδευσης, όπως π.χ. στήν άσκηση σκοποβολής, καταγγέλλονται τώρα από τους ίδιους, που παλιά τίς θεωρούσαν απαραίτητες, σαν παιδικότητες. Είναι φανερό, ότι τώρα πια η «Ε.Ο. 17 Μ» εχει άποφασίσει ότι η οποιαδήποτε ενότητα περνάει μέσα από την ίδια και έχει ένθαρυνθεί σε αύτη της την επιλογή, από την χωρίς ιδεολογικό κριτήρια στάση ορισμένων συντρόφων, που προτίμησαν τελευταία την άνευ ορών ένταξη στήν «Ε.Ο. 17 Ν.», από τη διαιώνιση της άδρανοποίησης που τους προσέφερε η συνέχιση της παραμονής τους στους παλιούς πυρήνες και οργανώσεις. Αυτή η στάση τους μάλιστα, όπως συνηθίζεται θεωρητικοποιήθηκε κιόλας, με την προβαλλόμενη θέση, ότι «έτσι κι άλλιώς η 17 Ν. είναι η μόνη που λειτουργεί», πράγμα που βέβαια δεν άντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, άλλά μονάχα μιαν ορισμένη πλευρά της, ότι δηλαδή η «Ε.Ο. 17 Ν», είναι η μόνη οργάνωση που λειτουργεί με κάποιον έπαγγελματισμό (μέ μιά συνέχεια, απαιτεί συνέπεια από τους ελάχιστους τυχερούς θνητούς στους οποίους κάνει τη τιμή νά θεωρεί μέλη ς της μετά μακρά περίοδο δοκιμασίας κλπ.). τον πολύ διδακτική για όλους μας, η περιπέτεια των συντρόφων του «Ιούνη 78», που αποσχίσθηκαν το χρόνο που ο ίδιος ο τίτλος της οργάνωσης τους υποδηλώνει, πραγματοποίησαν το Δεκέμβρη του ίδιου έτους την πρώτη και τελευταία τους επιχείρηση σαν αυτόνομη οργάνωση (από τη μητρική 17 Ν.) για νά ξαναγυρίσουν, με το «σκεπτικό που προαναφέρθηκε, με χίλιες δυο δικές τους πιέσεις και άφου ο θεωρούμενος σαν αρχηγός της «διασπαστικής» κίνησης, που δήμιούργησε τον «Ιούνη 78» (ό ψηλός) χρειάσθηκε νά περιμένει έξω μέχρι πρίν από λίγους μήνες, για νά του συγχωρεθεί αυτή του η αμαρτία.

 

Αυτή ακριβώς, η διαφαινόμενη λογική της αυτόνομης πολιτικής δύναμης, που λειτουργεί σαν έν δυνάμει κόμ μα, που είναι υποχρεωμένο νά τοποθετείται διαρκώς, μέθα ατή συγκυρία, με συνεχή πιά δράση, είναι αυτή που καθορίζει σήμερα την «Ε. Ο. 17 Ν».

Και μέσα στά πλαίσια αυτής ακριβώς της αντίληψης, επαναφέρεται κάτω και από την πίεση των παλαιοτέρων και αποχωρησάντων στελεχών, η αντίληψη για την «πολιτική ανυπαρξία της οργάνωσης, στο βαθμό που δεν αποφασίζει νά εκτελέσει τον Καραμανλή, όπως ο Παναγούλης τον Παπαδόπουλο. Είμαστε έμείς οι πρώτοι που βάλαμε το ζήτημα της εκτέλεσης των φίλων του Καραμανλή, χτυπώντας τον Αθανασιάδη. και δεν θα είχαμε ασφαλώς την παραμικρή αντίθεση, νά συνεχισθεί αυτή η τακτική, με το νά αναγνωρίζουμε επίσης τά έπιχειρησιακά πλεονεκτήματα, που προσφέρει η εκτέλεση του Μ., σε σχέση με τους άλλους δύο έκδοτες Λ. και Β. καθώς και της Β [σ. Ελένη Βλάχου]. (Πέρα από το γεγονός, ότι δεν υφίσταται έδώ το στοιχείο της στενής φιλικής σχέσης, όπως με τους Α. και Μ. παρ όλο που ο Καραμανλής είχε επαινέσει δημόσια πρόσφατα, την εφημερίδα του Β. και με τη Β., η σχέση υπήρχε πρίν πολλά χρόνια). Συγκεκριμένα έχουμε νά κάνουμε μ' ένα ανεπαρκώς φυλασσόμενο άτομο, που ακολουθεί καθημερινά και σε συγκεκριμένο χρόνο, το ίδιο δρομολόγιο, συγκεκριμένα ΗΡΟΔΟΤΟΥ — ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ — ΤΣΑΚΑΛΟΦ — ΒΟΥΚΟΥΡ. — ΣΟΛΩΝΟΣ — ΦΕΙΔΙΟΥ, ένα καθημερινό δρομολόγιο δηλαδή, μέσα στο κέντρο, όπου όπως φαίνεται οι σύντροφοι της «Ε.Ο. 17 Ν.» έχουν καταλάβει ότι είναι το χτύπηιμα ευκολότερο, λόγω του κυκλοφοριακου χάους, που επικρατεί, ορισμένες τουλάχιστον ώρες και που κάνει πολύ δύσκολο, την περικύκλωση, από περιπολικά, μιας τέτοιας περιοχής. Ενα τέτοιο χτύπημα επίσης, θα έλυνε τά διάφορα ψυχολογικά προβλήματα, που ξέρουμε ότι απόκτησαν από την τελευταία και για πρώτη φορά, αποτυχημένη ενέργεια τους, γιατί μιά ενέργεια στο κέντρο, περιέχει πάντα περισσότερα στοιχεία εντυπωσιασμού και θα δώσει λαβή σε νέα φιλολογία για «επαγγελματισμό».

 

Παρ' όλο, όμως, που είμασταν από αυτούς που βάλαμε από παλιά σαν στόχους το Καραμανλή και τους φίλους του, έμπρακτα, σήμερα είμαστε της γνώμης πώς πρεπει νά κάνουμε ένα βήμα μπροστά μ' ένα στόχο που δεν θα είναι άπλά έκδοτης, άλλά θάει στή ταύτιση της πλειοψηφίας με τίς επιλογές μας.

Ούτε ο Μ, ούτε ο Λ, ο Β και η Β διαθέτει τέτοια εχέγγεια. Αντίθετα, κάποιος από τους αδελφούς Β, που διαθέτουν έτσι κι αλλιώς την εκδοτική ιδιότητα, άλλά και πέρα από αύτη έπηρεαζουν τόσους άλλους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής στην Ελλάδα, θα συγκέντρωνε έτσι κι αλλιώς το ταξικό μίσος χιλιάδων εργαζομένων στις έπιχειρήσεις τους, φιλάθλων που δεν ανέχονται τις επεμβάσεις τους κλπ. Εξάλλου, με αυτό το στόχο ανταποκρινόμαστε και στις προδιαγραφές της προκήρυξης της «Ε.Ο. 17» (σίγουρα, όχι της δικής μας) που κύκλοφόρησε σαν μοντέλο, για την ύπό τελική διαμόρφωση προκήρυξη, ανάμεσα μας και που βάζει σαν ένα από τά κύρια ζητήματα, τη «διαδικασία άποβιομηχανοποίησης» που ακολουθούν κυβέρνηση και άλλοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες. Μιά τέτοια ενέργεια, θα συνδέει επίσης και με το χτύπημα με τις 6 βόμβες και την «Μεσημβρινή», για το όποιο τόση απέχθεια φέρονται να τρέφουν οι σύντροφοι της «Ε.Ο. 17 Ν».

 

Εκτός όμως από τη γνωστή ικογένεια, υπάρχει και αλλος στόχος ευρύτερος του Μ. και που έχε τη δυνατότητα ικανοποίησης και των συντρόφων που προέρχονται απότο χώρο των ποινικών. Εδώ επανερχόμαστε στήν παλαιότερη εκφρασμένη άποψη μας, για ανώτερο δικαστικό στόχο, με τη μετατροπή από τον αρχικό σχεδιασμό, ο στόχος αυτός νά μην είναι τόσο υψηλόβαθμος, όσο αρχικά προσδιόριζαμε (πρόεδρος ή μέλος του Α. Πάγου), άλλά στη χαμηλότερη κλίμακα, που περισσότερο μας ενδιαφέρει, στη κλίμακα των εισαγγελέων. Ειδικά ο ένας από αυτούς ο Θ [σ. Θεοφανόπουλος], έχει πρωτοστατήσει στις προσπάθειες, νά παρεμβάλλει εμπόδια και νά ποινικοποιήσει τις προσπάθειες μας νά απλώσουμε σε μαζική κλίμακα, άρα μέσα από διαδικασίες νομιμότητας (πού έδώ είναι απόλυτα αναγκαία) τη προπαγάνδα μας. Μιά τέτοια εκτέλεση, θα σπείρει το τρόμο στή μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων εισαγγελέων και δικαστικών συναδέλφων τους, που μας δικάζει ή θα μας δικάσει στή βάση του ψεύτικου διαχωρισμού, ποινικός - πολιτικός κρατούμενος, όπως έκανε και ο ίδιος ο Θ, με τον Τ και τους άλλους δύο. Ενώ άν χτυπήσουμε τον πρόεδρο του Α. Πάγου ή τον εισαγγελέα του, θα τρομοκρατήσουμε τους ελάχιστους υψηλόβαθμους, που αποβλέπουν στήν αναπλήρωση τους. Οι υπόλοιποι θα νομίζουν πως παραμένουν άτρωτοι, πώς κανείς δεν θα κάνει το κόπο νά ασχοληθεί μαζί τους. Οι Κ.Τ.,[σ. Ε.Τ.; Ερυθρές Ταξιαρχίες;] στή καλλίτερη περίοδο τους, όταν πράγματι μπορούσαν νά χτυπήσουν όποιον ήθελαν και το καλλίτερα φρουρούμενο στόχο, διάλεγαν απλούς δικαστικούς, ακόμη και φύλακες. Όταν προβάλλουμε αυτά τά επιχειρηματα, μερικοί σύντροφοι ισχυρίζονται ότι είναι αδικαιολόγητα και ότι στήν πραγματικότητα, φοβόμαστε στους παλληκαρισμούς του Θ στήν οικογένεια Α, ότι έχει προχωρήσει στις έρευνες. ο σ. Γ.Β. μας ανέφερε ότι και γνώμη της ίδιας της οικογένειας είναι ότι οι ισχυρισμοί του είναι ψεύτικο και αποσκοπούν στήν άντληση κάποιων ωφελημάτων — ή στήν καλλίτερη περίπτωση, αποβλέπουμε στο νά δώσουμε μιά συνέχεια στήν εκτέλεση τοΰ Α και νά τη δικαιώσουμε, δεδομένων και των γνωστών αμφισβητήσεων, λόγω των προβλημάτων ασφαλείας, που υπήρχαν τότε για ορισμένους συντρόφους της οργάνωσης. Αλλοι πάλοι σύντροφοι και ειδικά, οι της «Ε.Ο. 17 Ν.» επιμένουν, πώς και το νέο χτύπημα, πρέπει νά έχει σχέση με τη δράση της CIA στήν Ελλάδα, ιδιαίτερα σήμερα που οξύνεται ο αντιιμπεριαλιστικός - αντιαμερικανικός άγώνας από τίς ευρωπαϊκές επαναστατικές οργανώσεις με την έννοια αυτή «βλέπουν» σά στόχο την οίκογενεια Β (στή βάση τού ζητήματος της κλοπής έγγραφου του ΝΑΤΟ, κατά τον αποκλεισμό της Ροδεσίας ή της σημερινής τροφοδότησης των πλοίων του 6ου Στόλου), άλλά δεν βλέπουν άμεσο ζήτημα εισαγγελέα. Αλλά τόσο η οικογένεια Β, πολύ περισσότερο ο Μ, δε συνδέονται με κανένα άμεσο τρόπο, ίσως και έμμεσο, με τη CIA. Όπως μας πληροφόρησε, πολύ λεπτομερειακά, ο σ.Γ.Ε, ο Μ δεν αγόρασε την «Α» με χρήματα της CIA -- γιατί έχει αξονιζεται η προσπάθεια των συντρόφων της «Ε.Ο. 17Ν», να τον αποκαλύψουν σαν πράκτορα – αλλά απλά ορίστηκε σα πρόεδρος του ιδρύματος — κληροδοτήματος Μπότση, που μάλισπα ελέγχεται, τυπικά τουλάχιστον, από το Δημόσιο. Όταν κατηγορούσαμε λοιπόν την «Ε.Ο.17Ν» παλαιότερα, ότι διακατέχεταί από το σύνδρομο της εκτέλεσης βασανιστών, μπάτσων και πρακτόρων της CIA, δέ πιστεύαμε ότι θα εφθανε στο σημείο νά κατασκευάσει πράκτορες - στόχους για νά το ικανοποιήσει. Οι δικαιολογίες της ότι μία νέα ενέργεια κατά της CIA ικανοποιεί τίς κινήσεις των διαγραμμένων του ΠΑΣΟΚ, που τελευταία μας προσέγγισαν και που «δέν ' είναι τόσο ώριμες για αντικατιταλιστικά καθαρά, παρά για βασικά άντ ιμπεριαλιστικά χτυπήματα» δέ στέκει. και έπιτελους οι διαγραμμένοι θα πρέπει νά ικανοποιήθηκαν από τά χτυπήματα κατά Τσάντες και Τζάντ και τις προκηρύξεις, που τα συνόδευαν, ιδίως η (1).

 

Γενικότερα η μανία για πράκτορες της CIA. εκτός από τα βασικά προβλήματα ιδεολογικής και πολιτικής καθυστέρησης, ηου δημιουργεί, μας προσθέτει και προβλήματα ασφάλειας. Ας φαντασθούμε, η CIA ή οι μπάτσοι στο βαθμό που εκσυγχρονίζονται - πράγμα που τους είναι απαραίτητο με το δυνάμωμα των δικών μας προσπαθειών αφήσουν σκόπιμα να διαρεύσουν πληροφορίες για πράκτορα τους, μεγαθύνοντος το ρόλο του και τον αφήσουν να κυκλοφορεί χωρίς ιδιαίτερη συνοδεία, στηριζόμενοι στη τελευταία λέξη της ηλεκτρονικής για να παγιδέψουν όσους συντρόφους τσιμπησουν το δόλωμα, στη φάση της παρακολούθησης ή της εκτέλεσης. Ας φαντασθούμε νο μεταχειριστούν το ίδιο υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, για να παγιδέψουν ένα FIAT 128 και στη συνέχεια να το εγκαταλείψουν για διάστημα στη περιοχή Γκύζη – Κυψέλης. Δεν θέλει ιδιαίτερη άλλωστε εξυπνάδα, για να καταλάβουν ότι η τεμπελιά, σπρόχνει τους συντρόφους της «Ε.Ο. 17 Ν» να απαλλοτροιώνουν τα αυτοκίνητα, τις πινακίδες, τις μηχανές, ακόμη και τα κράνη, για τις επιχειρησείς, από την ίδια τους τη γειτονιά, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν περισσότερη ώρα, για να γνωρίσουν τά έπιχειρησιακά πλεονεκτήματα ενός άλλου αυτοκινήτου, εγκαταλείποντας έτσι το χιλιο-χρησιμοποιημένο FIAT 128 και τις Ιταλικές συνήθειες τους. Ας φαντασθούμε ακόμη, ότι οι σχεδόν σίγουροι στόχοι, που προσδιορίζονται από το σύνδρομο της «17 Ν», ιδιαίτερα οι γορίλες - σωματοφυλακές τους, αποφασίσουν νά φορέσουν αλεξίσφαιρα γιλέκα, γνωρίζοντας την εμμονή της «17 Ν», για χτυπήματα στο σώμα και όχι στο κεφάλι (κάτι, που όταν εμείς το παραβιάσαμε στην περίπτωση του Α, δεχθήκαμε πολλαπλές επιθέσεις για ερασιτεχνισμό) και μπορέσουν έτσι ν' άνταποδώσουν τά πυρά. και όλα αυτά, όλοι, γορίλες, μ/άτσοι, CIA κλπ, δεν είναι υποχρεωμένοι νά τά τηρήσουν όλα το χρόνο, πράγμα που θα τους κούραζε, άλλά το διάστημα Δεκέμβρη - Γενάρη, βάλε και τον Απρίλη, όπως έχει δειχθεί από τη μέχρι σήμερα δράση, της «Ε.Ο. 17 Ν». Φυσικά και για την προτίμηση αυτή έχουμε αναφερθεί πολλές φορές, αρκετά επιχειρησιακά πλεονεκτήματα (τήν περίoδο αυτή ο κόσμος σπάνια βρίσκεται sτούς δρόμους η στά μπαλκόνια, υπάρχει η δυνατότητα νά χτυπήσεις κάποιο βροχερό βράδυ, που πράγματι έχεις πολλά ατού κλπ.), θέλουμε νά επαναλάβουμε ωστόσο την πεποίθηση, ότι η έμμονη στις παραπάνω επιχειρησιακές αρχές, παύει νά αποτέλει πλεονέκτημα, δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας, όχι μόνο για τη «17 Ν», άλλά και για τους υπόλοιπους συντρόφους, που εξακολουθεί να επηρεάζει (και έχουμε δει από το δικό μας παράδειγμα τι μπορεί να γίνει, αν παραβείς όχι μόνο το ιεδολογικοπολιτικό αλλά ακόμη και το επιχειρησιακό της μοντέλο).

 

Εξάλλου το διάστημα Δεκέμβρη -Γενάρη, έστω και Δεκ. - Απρ., είχε νόημα όταν είμασταν ακόμη στη φάση της ένοπλης προπαγάνδας. Αν δεν κάνουμε λάθος όμως, ήδη από το '82 και με το δεδομένο της διάλυσης των οργανώσεων μας, αποφασίσαμε όλοι, από κοινού, νά χτυπήσουμε τη διαλυτική αυτή λογική, περνώντας στή φάση της ένοπλης πάλης. Είμαστε οι μόνοι που υλοποιήσαμε αυτή την απόφαση με την εκτέλεση του Α. Αντίθετα η «Ε.Ο. 17 Ν», συνέχισε νά επιμένει στήν ένοπλη προπαγάνδα, εκτελώντας στόχους, που προορίζονται για προπαγανδιστική χρήση, χωρίς νά έχουν ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Η πρόθεση για εκτέλεση του Μ., παρόλο που φαίνεται νά εντάσσεται σε δεύτερη φάση, στήν πραγματικότητα εξυπηρετεί την πρώτη, ή το πολύ, νά θεωρηθεί μιά ενδιάμεση κατάσταση. Συγκεκριμένα ο Μ είναι χουντικός υπουργός, ο μόνος που διασώζεται στην μεταπολίτευση, ο μόνος που είναι φίλος του Καραμανλή. Κατά πόσο τώρα η επιλογή του Μ. γνήσια ανταποκρίνεται στή φάση της ένοπλης πάλης ή επιδιώκει νά φάνει άπλά σαν τέτοια,. Ικανοποιώντας ταυτόχρονα και τούς άμεσα υποκείμενους, μέσα στη «17 Ν», στο σύνδρομο ιού βασανιστή -πράκτορα και πολύ περισσότερο επιδιώκει νά ξαναπροσεγγίσει ή τουλάχιστον νά μήν κόψει εντελώς τις γέφυρες, με την ομάδα που άποχώρησε με την εκτέλεση του Πέτρου - Σταμούλη. Κι αυτό, όταν οι ίδιοι οι σύντροφοι της «17 Ν», μίλησαν για κατάντημα όσων αποχωρήσαν την περίοδο εκείνη διαφωνούντες που «εφτασαν στο σημείο νά χαφιεδίζουν από τίς στηλες περιοδικών» η μήπως τους τρομάζει αυτή ακριβώς η προοπτική χαφιεδισμού;

 

Τελειώνοντας θα θέλαμε νά παραμείνει ανοιχτό το θέμα της ημερομηνίας εκτέλεσης του Μ. (πιστεύουμε ότι η παράλειψη της ημερομηνίας στο σχέδιο προκήρυξης, δεν είναι άπλά τεχνικός ελιγμός — «στάχτη στά μάτια» από τη «17 Ν»), ώστε νά μπορέσουμε νά προσέξουμε νά την αναπληρώσουμε είτε στην εκτέλεση του οποιουδήποτε άλλου στόχου, θα θέλαμε επίσης, νά παραμείνει ανοιχτό και το ζήτημα των απειλών κατά του Τύπου, που υπάρχουν στις προκηρύξεις Αθανασιάδη και Τσάντες, στο βαθμό που η εκτέλεση ενός μεγαλοεκδότη δεν είναι σε θέση νά σκορπίσει τον τρόμο στους δημοσιογράφους — καί είναι αυτοί βέβαια, που σε κάθε ευκαιρία, μας αποκαλούν πράκτορες και προβοκάτορες. Βλέπουμε δηλαδή, πάνω στο πρόβλημα της σχέσης εκτέλεσης μεγαλοεκδότη - δημοσιογράφου, νά υπάρχει η ίδια αναλογία (πού αναλύσαμε) εκτέλεσης αρειοπαγίτη - εισαγγελέα. Η δυνατότητα παράλληλου δεύτερου χτυπήματος (είτε δημοσιογράφου, είτε εισαγγελέα, ή άλλου εκδότη), υπάρχει χάρη στη βοήθεια των συνεπών Παλαιστινίων συντρόφων. Παρά τα προβλήματα ασφάλειας που παρουσιάστηκαν στους τελευταία αφιχθέντες και πιστευουμε να μη καταλογισθούν κι αυτό σε μας αλλά στην από παλαιά γνωστή σε όλους μας συνήθεια των ενδοαραβικών «καρφωμάτων». Θεωρούμε ότι χάρη στη συνεργασία τους είναι δυνατό ένα δεύτερο άμεσο δυνατό χτύπημα, στο χώρο του Τυπου, ειδικά σε μεγάλο δημοσιογράφο. Ζητάμε συγκεκριμένα τη βοήθεια από την (εταιρεία), πάνω στο θέμα των πινακίδων (και ξέρουμε ότι έχει στην κατοχή της ένα μεγάλο αριθμό από την απαλλοτρίωση της Γλυφάδας) και του πολυγράφου.